Διήγημα. Ο Νικόλας είναι 37, μηχανικός τρένων, μένει στα Πυλαία Θεσσαλονίκης. Η Μαρία είναι 34, αρχιτέκτονας ανακαινίσεων παραδοσιακών κτιρίων, μένει στην Πατησίων κοντά στο μουσείο. Πριν από 14 μήνες δεν γνωρίζονταν. Τώρα ζουν μαζί στον Βόλο, το μισό δρόμο μεταξύ τους. Πώς έγινε αυτό; Μέσω ενός προφίλ MyTripDate που ξεκίνησε με τη φράση «αγαπημένο νησί: Αμοργός».
Τους ζήτησα να μου πουν την ιστορία τους για αυτό το άρθρο. Κάθισαν απέναντί μου ένα Σάββατο πρωί στο Pelican café του Βόλου, μιλήσαμε δύο ώρες. Αυτό που ακολουθεί είναι δική τους ιστορία, με δικές τους λέξεις.
Η γνωριμία — όχι τυχαία, όχι στημένη
Η Μαρία ξεκινά: «Ήμουν στο MyTripDate επτά μήνες. Δεν είχα βρει κάτι σοβαρό, αλλά ήξερα τι ήθελα. Είχα γράψει στο προφίλ μου τρεις προορισμούς-κλειδιά: Αμοργός, Κέα, Τήνος. Όχι τα συνηθισμένα. Αν κάποιος μπορούσε να αναγνωρίσει γιατί αυτά τα τρία, τότε είχαμε βάση να μιλήσουμε.»
Ο Νικόλας συνεχίζει: «Την είδα στον αλγόριθμο ταξιδιωτικών matches. Με πέταξε στο εύρος της γιατί εγώ είχα γράψει Αμοργό και Αστυπάλαια. Όταν διάβασα το προφίλ της, έστειλα μήνυμα με μία ερώτηση: 'Χώρα Αμοργού ή Αιγιάλη;' Πρόσεξα ότι δεν έγραψε ποιο από τα δύο. Εκείνη απάντησε 'Χώρα, πάντα Χώρα, η Αιγιάλη είναι για πρωτάρηδες.' Εκεί ξέρα ότι είχαμε κάτι.»
Οι πρώτοι μήνες — όλα εξ αποστάσεως
«Για τέσσερις μήνες μιλούσαμε κάθε μέρα αλλά δεν είχαμε συναντηθεί,» λέει η Μαρία. «Εκείνος δούλευε προγράμματα ΟΣΕ στη Θεσσαλονίκη, δύσκολα έπαιρνε άδεια. Εγώ είχα δουλειές με Παραδοσιακά Κτίρια στην Αττική. Μιλούσαμε Facetime δύο ώρες δύο φορές την εβδομάδα. Όχι τυπικά ραντεβού — κάναμε πραγματικά πράγματα ταυτόχρονα. Μαγειρεύαμε μαζί στον υπολογιστή, βλέπαμε την ίδια ταινία από Netflix την ίδια ώρα.»
«Ο πρώτος φόβος μας ήταν η πρώτη συνάντηση,» προσθέτει ο Νικόλας. «Μερικές φορές, όταν χτίζεις τόσο πολύ μέσω οθόνης, η ζωντανή στιγμή απογοητεύει. Ξέραμε το ρίσκο. Αντί να βρεθούμε στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη, προτείναμε: Αμοργός. Αν είχε να αντέξει η σχέση μας, θα το καταλαβαίναμε εκεί.»
Η Αμοργός τον Μάρτιο — ρίσκο υπολογισμένο
Η Αμοργός τον Μάρτιο δεν είναι προορισμός για ραντεβού υπό κανονικές συνθήκες. Το νησί είναι κλειστό στο 90%. Μόνο δύο ταβέρνες στη Χώρα δουλεύουν. Το καράβι έρχεται τρεις φορές την εβδομάδα. Δεν υπάρχει escape plan.
«Ακριβώς γι' αυτό,» λέει η Μαρία. «Δεν θέλαμε κάπου που θα μπορούσαμε να φύγουμε αν δεν πήγαινε καλά. Ήθελα να δω αν μπορούμε να αντέξουμε την κενό. Αν δεν είχαμε τι να πούμε στην Αμοργό τον Μάρτιο, δεν θα είχαμε τίποτα στο Μαρούσι τον Σεπτέμβρη.»
Ferry Πειραιά-Αμοργός Μάρτιο: 45€ μονό, 10 ώρες διαδρομή. Κοιμήθηκαν ο ένας στον ώμο του άλλου στο κατάστρωμα Blue Star, ξύπνησαν στην Κατάπολα στις 21:00. Καλημέρισαν και μπήκαν σε ένα Volkswagen Polo που είχαν κλείσει από πριν.
Τρεις μέρες που έγιναν σχέση
«Την πρώτη βραδιά μείναμε σπίτι του Πέτρου, θείου μου, στη Χώρα,» συνεχίζει ο Νικόλας. «Ήμασταν μόνοι μας στο σπίτι, φάγαμε μακαρόνια που έφτιαξα εγώ, πήραμε ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Μιλήσαμε μέχρι τρεις το πρωί. Δεν θυμάμαι τι, αλλά ήταν το πιο φυσικό τέσσερις ώρες κουβέντας της ζωής μου.»
«Η δεύτερη μέρα ήταν η δύσκολη,» η Μαρία. «Περπατήσαμε προς τη Μονή Χοζοβιώτισσας. Τέσσερις ώρες round trip από τη Χώρα. Στη διαδρομή σκαλώσαμε. Κάτι είπα, κάτι απάντησε, παρεξήγηση. Στη μονή καθίσαμε σιωπηλοί 20 λεπτά. Μετά μιλήσαμε. Όχι για τα προβλήματα — για τα πατέρια μας, για τους ανθρώπους που έχουμε χάσει. Σε κάτι τόσο παλιό, τόσο αυστηρό, σπάμε.»
«Η τρίτη μέρα έγινε αυτό που δεν περιμέναμε,» συνεχίζει ο Νικόλας. «Πήγαμε στην παραλία Αγίας Άννας, άγρια, άδεια. Κάτσαμε στα βράχια δύο ώρες. Εκεί μου είπε ότι ήθελε να προσπαθήσουμε σοβαρά. Δεν ήθελα να φτάσω Ιούλιο χωρίς να ξέρω πού πηγαίνουμε.»
Οι μήνες μετά
«Επιστρέψαμε στις αντίστοιχες πόλεις μας κι αρχίσαμε να σχεδιάζουμε,» λέει η Μαρία. «Η απόσταση Αθήνα-Θεσσαλονίκη δεν είναι απόστρατη, αλλά δεν μένει σε καθημερινή ζωή. Μετά από τρεις μήνες πιέσαμε τον εαυτό μας να αποφασίσουμε: μία πόλη. Και οι δύο κάναμε συμβιβασμούς. Εγώ άφησα την Αθήνα, εκείνος άφησε τη Θεσσαλονίκη. Βόλος, τη μέση.»
«Όχι επειδή ο Βόλος είναι παράδεισος,» πετάει ο Νικόλας με χαμόγελο. «Είναι επειδή και οι δύο έπρεπε να χάσουμε κάτι για τη σχέση. Αν δεν χάνει κάποιος, δεν δείχνει πόσο τη θέλει.»
Τι θα έκαναν διαφορετικά
Τους ρώτησα αν κάτι θα άλλαζαν. Η Μαρία: «Θα είχα βιαστεί λιγότερο να διαγράψω το προφίλ μου. Όταν καταλάβαμε ότι ήθελα σοβαρά, το έσβησα μέσα σε δύο βδομάδες. Πήγαν τα μηνύματα μας, χάθηκαν οι πρώτες φωτογραφίες. Θα μπορούσαμε να κρατήσουμε αυτά τα αρχεία ως ανάμνηση.»
Ο Νικόλας: «Θα την είχα γνωρίσει νωρίτερα παρέα μου. Για τρεις μήνες την κρατούσα κρυφή από τους δικούς μου. Όχι για κακό λόγο, αλλά από προστατευτικότητα. Όταν την παρουσίασα, ταίριαξε μέσα σε μία βραδιά. Η προστατευτικότητά μου ήταν χαμένη προσπάθεια.»
Τι συμβουλεύουν
Τους ζήτησα μία συμβουλή για όποιον/α ξεκινά τώρα στο MyTripDate. Είπαν σχεδόν ταυτόχρονα: «Ένα ταξίδι στον τρίτο μήνα.» Πρόσθεσαν: όχι ρομαντικό, όχι ακριβό. Μια απομάκρυνση από τα ντεκόρ όπου γνωριστήκατε. Ένα ταξίδι μικρό όπου θα αναγκαστείτε να λύσετε ένα πρακτικό πρόβλημα μαζί — να χαθεί το κλειδί δωματίου, να κλείσει το ferry, να βρέχει. Εκεί θα δείτε αν μπορείτε να λύσετε τα πραγματικά πράγματα ως ζευγάρι.
Από την πλευρά μας
Ιστορίες σαν της Μαρίας και του Νικόλα δεν είναι κανόνας. Για κάθε ζευγάρι που βρίσκει σύντροφο και αποφασίζει να μετακομίσει σε τρίτη πόλη, υπάρχουν δέκα που δεν πέρασαν τα πρώτα τρία ραντεβού. Αλλά αυτό δεν κάνει τη δική τους ιστορία μικρότερη. Την κάνει χρήσιμη παράδειγμα: η σχέση χτίζεται στις μικρές αποφάσεις — το ποιο νησί θα πάτε, το ποιον θα παρουσιάσετε πότε, το ποιος θα χάσει τι.
